Ένα είδωλο από τα παλιά - Τζον Γουάιτ: «Είχα εξαιρετικές στιγμές στη Λάρνακα»

Ένα είδωλο από τα παλιά - Τζον Γουάιτ: «Είχα εξαιρετικές στιγμές στη Λάρνακα» Ένα είδωλο από τα παλιά - Τζον Γουάιτ: «Είχα εξαιρετικές στιγμές στη Λάρνακα»

Οι ωραίες αναμνήσεις και τα ινδάλματα που δημιουργεί ένα παιδί, δεν ξεχνιούνται ποτέ. Είναι ενσωματωμένες στον σκληρό δίσκο της μνήμης και όταν επανέρχονται, πάντοτε δημιουργούν ένα χαμόγελο, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο: είναι οι παιδικές σου αναμνήσεις.


Τέτοιες… ξυπνάει ο Τζον Γουάιτ. Ιδιαίτερα στους Σκαλιώτες αλλά κι όχι μόνο. Δεν θα πω απλά στους φίλους του Πεζοπορικού και νυν της ΑΕΚ ή της ΕΝΑΔ, στην οποία επίσης αγωνίστηκε για ένα χρόνο. Τότε εξάλλου, τέλη δεκαετίας του ’80 και αρχές του ‘90’, τον μπασκετικό ΠΟΛ που μεσουρανούσε, ακολουθούσαν κι οπαδοί κι άλλων ομάδων.


Παρένθεση: Εκείνη η εποχή ήταν ίσως η ωραιότερη για το μπάσκετ. Με δύο ξένους και δέκα Κύπριους, με τις περισσότερες ομάδες, αν όχι όλες, ανταγωνιστικές, με την πρωτοπόρο ομάδα να καταγράφει πέντε με έξι ήττες στο τέλος της κανονικής περιόδου, με τα γήπεδα γεμάτα και με παλμό. Είναι η εποχή που αναπολούμε όλοι. Η στιγμή που απλά αναφωνείς «άλλες εποχές». Κλείνω την παρένθεση.

Συγχωρείστε με για το προσωπικό, αλλά ο Τζον αποτελούσε κι ένα δικό μου ίνδαλμα. Για το πάθος του, την τρέλα του, το σπουδαίο του σουτ τριών πόντων που θυμάμαι να προσπαθώ αμέτρητες φορές να μιμηθώ. Ξέρω, ξέρω τι λέτε από μέσα σας. «Κι εγώ κι εγώ»! Παίκτης με νοοτροπία refuse to lose. Αρνείτο να χάσει. Θυμάμαι ακόμη και τώρα, την περιγραφή του αλησμόνητου τελικού κυπέλλου το 1992 μεταξύ του ΠΟΛ και του Αχιλλέα, στο «Ολύμπια» της Λεμεσού: «Ο Γουάιτ… ο Γουάιτ και πάλι θα ευστοχήσει», σε ένα από τα μαζεμένα τρίποντα που πέτυχε στο τέλος και το πήρε, σχεδόν, μόνος του, εκείνο το τρόπαιο. Αυτός ήταν, όντως, ο (54χρονος, πλέον) Γουάιτ.

Μετά χαράς λοιπόν, δικής μου (είναι πανέμορφο να μιλάς με ένα παιδικό σου ίνδαλμα, που είχες στόχο να πάρεις συνέντευξη εδώ και χρόνια!), αλλά επίσης και δικής του, είπαμε και θυμηθήκαμε πολλά. Για αναμνήσεις περίπου… 30 χρόνων. Αντιλαμβανόμουν από τη χροιά της φωνής του το πόσο χαρούμενος ήταν που έφερνε στο μυαλό του τις στιγμές εδώ στην Κύπρο. Θα το καταλάβετε και μόνοι σας. Αρκετά όμως μακρηγόρησα…

– Καταρχήν Τζον, τι κάνεις τώρα; Πού βρίσκεσαι και με τι ασχολείσαι;

«Ζω στην Ατλάντα. Είμαι προπονητής σε ένα ιδιωτικό σχολείο για τα παιδιά ηλικίας 16-17 ετών. Τελείωσα την καριέρα μου το 2002 και στη συνέχεια εργάστηκα αρχικά ως μάνατζερ παικτών. Μετά ωστόσο ασχολήθηκα με την προπονητική. Ήμουν βοηθός προπονητής στο Λούισβιλ για δύο χρόνια, όταν είχε αρρωστήσει ο πατέρας μου. Έχω τέσσερα παιδιά, δύο με την πρώην μου σύζυγο και άλλα δύο με την νυν, η οποία ασχολείται με τα κτηματομεσιτικά».

– Πώς είναι η κατάσταση στην Αμερική με τον κορωνοϊό;

«Δεν είναι καλά τα πράγματα. Ο κόσμος μένει στο σπίτι, πρέπει να προσέξουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας. Ο πρόεδρός μας είναι ένα αστείο, λέει όλο ψέματα. Πρέπει να προσευχόμαστε και να είμαστε προσεκτικοί».

– Πάμε στα μπασκετικά και… χρόνια πίσω! Αγωνίστηκες για 3 χρόνια στον Πεζοπορικό κι αργότερα, το 1993, για ένα χρόνο στην ΕΝΑΔ . Τι θυμάσαι και τι κράτησες από την παρουσία σου στην Κύπρο;

«Θυμάμαι την τρέλα του κόσμου, των παικτών, όλων! Ήμουνα 24-25 χρονών όταν ήρθα. Έπαιζα με πάθος και οι αντίπαλοι προσπαθούσαν να με εκνευρίσουν! Θυμάμαι τον Αντώνη Εύζωνα, παίξαμε μαζί δύο χρόνια. Ήθελε να δείρει τον Μπλέικ του ΑΠΟΕΛ σε ένα μεταξύ μας παιχνίδι! Χα, χα, χα! Θυμάμαι το πρώτο μας πρωτάθλημα, θυμάμαι που έσπασα χέρι μου στο τελευταίο παιχνίδι πρωταθλήματος με το ΑΠΟΕΛ. Έχω στο μυαλό μου το πόσο χαρούμενος ήταν ο κόσμος που πήραμε τον τίτλο. Όπου πήγαινα στη Λάρνακα έτρωγα δωρεάν (γέλια)! Οι οπαδοί στη Λάρνακα ήταν υπέροχοι. Λάτρευα να παίζουμε στην έδρα μας. Ήταν μικρό το γήπεδο (σ.σ το Κοινοτικό), αλλά το έκαναν τόσο μεγάλο με τις φωνές τους. Ήταν σπουδαία έδρα για μας. Κράτησα φίλους στη Λάρνακα, Κύπριους! Μιλάμε μέσω των social media. Η Κύπρος είναι μια μικρή χώρα, όπου πηγαίναμε μας ήξεραν. Ο χρόνος μου στην ΕΝΑΔ δεν ήταν το ίδιο καλός όσο στον Πεζοπορικό, είναι λογικό διότι δεν κατέκτησα τίτλους. Απόλαυσα πάντως τα χρόνια μου στην Κύπρο. Θυμάμαι επίσης που παίξαμε στο Κύπελλο Κόρατς και γίναμε η πρώτη ομάδα που παίρναμε την πρόκριση στην επόμενη φάση στην Ευρώπη».

 – Απ’ όταν έφυγες, έχεις ξανάρθει ποτέ στην Κύπρο;

«Όχι, δεν επέστρεψα ποτέ. Πήγα κι έπαιξα στην Αυστρία, μετά στη Γερμανία, στη Φινλανδία, στην Αγγλία (στο Λονδίνο και στο Μάντσεστερ), μετά στη Γαλλία, τη Λιθουανία και ολοκλήρωσα την καριέρα μου στην Αγγλία και συγκεκριμένα στους London Towers σε ηλικία 36 ετών . Θα ήθελα πάντως πολύ να έρθω. Ξέρεις κάτι; Θα μου άρεσε να εργαστώ ως προπονητής στην Κύπρο! Το έχω πει και στην γυναίκα μου! Είχα στο παρελθόν προτάσεις από την Ευρώπη αλλά δεν τις δέχθηκα γιατί τα παιδιά μου ήταν μικρά. Τώρα όμως είναι διαφορετικά τα πράγματα».

– Γνωρίζεις φαντάζομαι ότι πλέον δεν υπάρχει Πεζοπορικός. Από το 1994 ενοποιήθηκε με την ΕΠΑ και πλέον υπάρχει η ΑΕΚ…

«Ναι το ξέρω. Γνωρίζω ότι κέρδισε κι άλλα πρωταθλήματα, με ενημερώνει ο Φλόρεντ! Ήταν μία πολύ καλή κι έξυπνη απόφαση».

– Μιλάς ακόμη με τον Κέβιν Φλόρεντ (σ.σ πρώην συμπαίκτης του στον ΠΟΛ);

«Ναι έχουμε ακόμη επαφή, μίλησα μαζί του πριν από τρεις βδομάδες! Έχω υπέροχες αναμνήσεις με τον Κέβιν, εντός κι εκτός γηπέδου. Μιλάω κάποτε και με τον Γιώργο Φάουλς, έχω λίγο καιρό να του μιλήσω».

– Το ξέρεις ότι ήσουν ένας από τους πιο αγαπημένους, αν όχι ο πλέον αγαπημένος ξένος στον κόσμο τότε του Πεζοπορικού και νυν της ΑΕΚ; Θυμάσαι την αγάπη τους;

«Ναι, το θυμάμαι. Αισθάνομαι πάρα πολύ καλά με αυτό. Είχα εξαιρετικές στιγμές στη Λάρνακα».

 

– Πάντως με τον Κέβιν ήσασταν τρομερό δίδυμο… Γενικά εκείνη η ομάδα του 1992 ήταν όντως πολύ καλή.

«Είχαμε πολύ καλή χημεία. Ο Κώστας Στυλιανού ήταν πολύ καλός παίκτης με φοβερό τρίποντο, είχαμε καλούς νεαρούς, θυμάμαι επίσης τους δύο Χριστοδούλου. Τον Εύζωνα φυσικά. Ο Φλόρεντ ήταν ο πιο αθλητικός παίκτης που είχα για συμπαίκτη. Έκανε φοβερά καρφώματα. Τον θυμάμαι ότι μία φορά κάρφωσε από τη γραμμή των βολών, απίστευτο».

– Τελικοί με Αχιλλέα. Πρωτάθλημα και κύπελλο. Πολύ ωραία ματς!

«Ναι ναι, θυμάμαι αυτά τα παιχνίδια. Στον τελικό κυπέλλου ο Κέβιν βγήκε έξω με πέντε φάουλ, αλλά τότε πήραμε το τρόπαιο. Πολύ σκληροί αγώνες, αλλά κερδίζαμε. Θυμάμαι τον πλέι μέικερ τους, τον Μιραλλάη! Ήταν πολύ καλός παίκτης».

– Σε εκείνο τον τελικό μετά την αποβολή του Κέβιν έκανες φοβερό ματς στη συνέχεια. Έβαζες τα τρίποντα από παντού.

«Είχα βάλει πόσα; 4-5 συνεχόμενα; Και από μεγάλη απόσταση (γέλια)»!

– Ένιωθες τότε ότι ήσουν ο ηγέτης αυτής της ομάδας;

«Μπορώ να πω ναι. Την πρώτη μου σεζόν στον Πεζοπορικό, παίξαμε κόντρα στην άλλη ομάδα της Λάρνακας, την ΕΠΑ, είχα καυγαδίσει με έναν παίκτη της. Ο πρόεδρος της ομάδας μας, ο Ντίνος Λευκαρίτης, ήθελε να με στείλει σπίτι γιατί νόμιζε πως εγώ ευθυνόμουνα, αλλά δεν ήταν αλήθεια! Ο κόουτς είπε πως ήθελε έναν παίκτη να παλεύει για την ομάδα και τότε έμεινα. Τότε με έχρισε ηγέτη γιατί σιχαινόμουν να χάνω»!

 

– Δεν μου λες. Το τρίποντο το ‘χεις ακόμη;

«Χα, χα, χα. Ναι, το έχω! Κάποτε το δοκιμάζω με τους παίκτες μου στο σχολείο».

– Μετά από τόσα χρόνια, τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στον κόσμο της Λάρνακας που, όπως κι εσύ, σε θυμάται με υπέροχες αναμνήσεις;

«Σας ευχαριστώ τόσο πολύ για την αγάπη και τη στήριξη που μου είχατε δώσει. Είχα όντως υπέροχες στιγμές στη Λάρνακα. Τώρα ξέρω πόσο ξεχωριστές είναι οι στιγμές μετά από τόσο καιρό. Από κόσμο που σε θυμάται, είναι τιμή για μένα αυτό και θα ήθελα να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ».

Συνέντευξη του Αντρέα Βεντούρη στο balla

 








389