Όσο παικταράς είναι, άλλο τόσο είναι και άνθρωπος…

Όσο παικταράς είναι, άλλο τόσο είναι και άνθρωπος… Όσο παικταράς είναι, άλλο τόσο είναι και άνθρωπος…

Τα λόγια είναι πολύ φτωχά να περιγράψουν το μεγαλείο του Ιβάν Τρισκόφσκι. Ο αρχηγός μας για μία ακόμη φορά σκόραρε και το γκολ δεν το πανηγύρισε όπως θα ήθελε.


Έτρεξε στον πάγκο μας και πήρε την φανέλα του Νικόλα Θεοδότου, του Νικόλα μας, και την σήκωσε ψηλά. Σε όλες τις κερκίδες του γηπέδου για να του αφιερώσει το γκολ. Το είχε υποσχεθεί στον ίδιο αλλά και στον εαυτό του και θα έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να σκοράρει.


Η συγκίνηση του στα αποδυτήρια στο ημίχρονο ήταν έκδηλη. Βγήκε από το γήπεδο βουρκωμένος, με τα μάτια γεμάτα. Δεν μπορεί ακόμη να το συνειδητοποιήσει. Δεν χωνεύεται όπως και να το κάνουμε. Αν είσαι πατέρας μπορείς να το βιώσεις στο πετσί σου πολύ πιο έντονα. Ποτέ όμως τόσο έντονα όσο η ίδια η οικογένεια.

Ο Ιβάν προσπάθησε και θέλησε με αυτό τον τρόπο να απαλύνει έστω για λίγο τον πόνο των δικών του Νικόλα. Του φίλου του, του Γιώργου. Δεν είναι τυχαίο που ο Τρισκόφσκι διατηρεί άριστες σχέσεις με πολλούς παλαίμαχους της ομάδας μας.

Δεν είναι τυχαίο που βρέθηκε και στο πλευρό του Κλήμη Αλεξάνδρου όταν έχασε τον πατέρα του. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Όσο παικταράς είσαι στο γήπεδο, άλλο τόσο άνθρωπος είναι και εκτός γηπέδου Ιβάν Τρισκόφσκι. Σ’ ευχαριστούμε που τιμάς την ΑΕΚ μας και που πανάξια φοράς και το περιβραχιόνιο του αρχηγού.








419